Helginni eyddi ég heima í notalegheitum, sotradi kaffi í síddegissólinni á stofusvolunum og fylgdist med fólkinu fljóta framhjá. Áttaviltir ferdamenn keppast um ad taka myndir af kastalavirkinu, einn og einn kastar á mig kvedju í leidinni. Ég er líka med eldhússvalir, en thaer eru ekki eins skemmtilegar og svo komst ég ad thví ad besti útsýnispallurinn er audvitad thakid mitt, auk thess sem ég get laedst thangad upp í leynisólbadsferdir til ad sjokkera ekki samsólstrandabadara mína thegar naer lídur sumri.

Út í adra sálma. Ég skil ekki spánska logreglu. Munid thegar ég sá hana horfa á eftir okumanni maeldum med áfengismagn í blódinu og sexhundrud evrum fátaekari?  

Á fostudagskvoldid fór ég út, aetladi bara ad fá mér einn drykk eda tvo og reyna ad hitta eitthvad fólk. Sem ég gerdi, fann huggulegan reggaebar thar sem ég spjalladi vid einn og annan og tók nokkrar danssveiflur. Rolti af stad heim um hálf tvo, vildi ekki vera lengur thví ég var ein og vissi ekki til klukkan hvad vaeri óhaett ad labba heim.

Vid eina gotuna kallar á eftir mér kvenmadur, eitthvad eldri en ég og spyr mig hvort ég sé hédan og hvert ég sé ad fara. Vid héldum áfram ad rolta samferda thegar koma hlaupandi tvaer loggur, stokkva á konuna, hrista hana til haldandi fram ad hún hefdi stolid tosku. Ég ákvad ad thetta vaeri nú ekki eitthvad sem ég vildi blandast inn í og rolti í rólegheitum minn veg, í burtu frá loggunum.

Einhverju seinna heyri ég svo kallad "rubia" á eftir mér, thad hvarfladi audvitad ekki ad mér ad líta vid, enda tala ekki vid karlmenn sem kalla mig ljósku. Their gripu í sitthvorn handlegginn minn og drógu mig í burtu thessir loggubjálfar, svo ruddalegir og ókurteisir ad ég á ekki til ord. Héldu thví audvitad fram ad ég vissi eitthvad um thennan toskustuld, ásokudu mig hver í kapp vid annan, neitudu meira ad segja ad trua thví ad ég vaeri útlensk. Ég vard ad gjora svo vel og bída eftir toskueigandanum og útskýra mál mitt fyrir henni, sem ég gerdi og stelpugreyid sá enga ástaedu til ad vantrúa mér. 

Sama var ekki ad segja um logregluthjónanna. Mér var skipad ad bída. Sá opna pizzubúllu hinum megin vid gotuna og splaesti í eina til ad drepa tíma og hungur. Haldid ad loggurnar hafi ekki étid pizzuna mína! Skyldu eftir tvaer aumar sneidar sem ég hafdi engan veginn lyst á sokum reidi og nidurlaegingar.

"Audvitad ertu ad ljúga, audvitad fórstu ekki ein út ad skemmta thér."

"Audvitad fór ég ein út ad skemmta mér thví ég á enga vini af thví ad ég er frá Íslandi"  

Somu spurningarnar og somu svorin aftur og aftur, hring eftir hring og mér ordid illt í handleggjunum eftir tosingarnar.

Um fjogurleytid gat ég ekki meira, baedi faeturnir og tárakirtlarnir gjorsamlega gáfu sig, ég lappadist í gotuna og grét. Their sáu thá ad sér thessir ruddar, einn theirra hjálpadi mér á faetur og fylgdi mér heim.

Ég faest ekki til ad skilja thessi vinnubrogd.

Nóg í bili,

Dísa